30-09-09

slecht

Vandaag hebben we ons Femmie bezocht met de rest van de kinderen. Wat een vergissing.

Toen we aankwamen zat ons meisje in het eetzaaltje bij wat andere kinderen aan tafel met een plateau met 2 boterhammen met charcuterie...?????????

Miljaarde, Femke is daar om een eetprobleem op te lossen en die verpleegster geven haar verdorie een boterham ,iets dat ons Femmie nog NOOIT heeft gegeten. Ze is niet in staat om iets van vaste voeding te eten en ze geven ze zoiets en laten haar dan alleen aan tafel zitten samen met haar medepatïënten. Vanaf het moment dat ze ons zag kwam ze huilend naar ons gelopen. Wat een megaverschil met gisteren.. Terwijl we gisteren 200% vertrouwen hadden is die vandaag gezakt tot onder het minpunt. We kregen dan nog te horen van de verpleging dat het daar zeer druk is en dat ze eigenlijk na de bedelingsronde hun gingen bezighouden met ons Femke om ze te doen eten. Dat het onderbemand is weet ik ook wel maar het is niet veel werk gevraagd om wat boterhammen te pletten in melk met wat confituur of choco. Ze zat daar verdorie zielsongelukkig...

Morgen gaan we dus bellen met de hoofdverpleger en de logopediste die haar begeleid. Benieuwd wat daar zal uitkomen...

21:43 Gepost door t'zeebolleke zelf in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

snel bericht van de papa

Oef,

 

Het doet deugd ons femmie te zien dat ze daar niet ongelukkig is. Vandaag moet ze een grote oefening ondernemen qua voeding. Ze gaan de aardappelen, groenten en vlees apart geven om te zien he ze daar op reageert. Ik vermoed dat we in kleine stapjes vooruit zullen gaan.

 

We duimen,

 

de papa

12:55 Gepost door t'zeebolleke zelf in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

slaap zacht

Ik ga vlug nog je broer en zussen naar Ann brengen, want papa is ook al onderweg.

17u40, vliegensvlug naar Jette.  En nergens geen file…amper een dik half uurtje moeten rijden…

En daar staan we weer voor de grote wolkenkrabber.

We worden gewoonweg meegezogen naar de ingang van het ziekenhuis.  Druk op de knop voor -1 en dan beneden aangekomen gingen papa en ik allebei langs een kant weg.  Papa beweerde naar rechts en ik naar links.  We moesten gewoon naar K2, naar links dus.

Kamernummer wisten we niet dus moesten we sowieso naar het lokaaltje van de verpleging…en wie zat daar gezellig te keuvelen bij 4 verpleegsters…inderdaad onze kleine prinsesje.  De verpleegster zei “er is hier iemand voor jou” en voor ze het woord pa…………pa kon uitspreken sprong je van je triptrap en vloog je in ons armen…

 

Je straalde van geluk.  Fonkelende oogjes en een waterval van klanken…….aangenaam om die terug te horen.  Je nam je fotoboek ter hand en begon te vertellen van alle je zussen en broer, mama en papa, oma en opa en je knuffelde erop los.  De juf en de dokter hebben een schriftje voor je klaar gelegd waar alles wordt genoteerd.  Leuk om te lezen en hoopgevend.

We hebben een heel eind met je likballon gespeeld en fier dat je was dat je die angst overwonnen had.  Je oogjes vielen bijna toe van vermoeidheid en papa mocht je pijama aandoen maar die deed je zelf al voor een groot stuk alleen aan en dan terug op onze schoot maar je oogjes wilden hun rust vinden, dus moesten we zorgen voor je comfort en je in je bedje kunnen leggen. 

Dat was niet zoals jij het gepland had. “ Niet in bedje, niet slapen”en ik vertelde jou dat je zeker niet mocht slapen in je bedje maar dat ik je een massage zou geven…ik weet dat je dat zalig vindt.  En zoals ik al dacht en ook hoopte…

Je viel in slaap als een roosje……(tegen de wil van de hoofdverpleegster want die hunkerde om jou nog een beetje bij haar te mogen hebben).

 

Slaapzacht, lieve schat, tot morgen

 

We love you!

mama

08:00 Gepost door t'zeebolleke zelf in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende