29-09-09

nacht 1 (van de mama)

Goedenacht, kleinen kapoen…

 

Nu is het bijna 4 uur in de morgen.  Ik kan niet meer slapen want ik had je horen opstaan, hoewel dat totaal niet kan.

Gisteren had ik het heel moeilijk.  ‘s Morgens hadden jou zusjes reeds hun gevoelens geuit.  Febe was opgestaan, geen goeiemorgen, kop omhoog maar in haar hartje ziels ongelukkig omdat jij moest vertrekken.  Arieke wou niets eten want ze wou niet dat Femke wegging.  Net toen ze moesten vertrekken naar Luk begon Febe te wenen. 

 

En toen kwam de sleutel in het slot om de deur dicht te trekken en te vertrekken naar Jette.  Je wou meegaan met mama en oma maar je autostoel zat in papa’s auto waardoor je met hem mee moest.  Maar papa had daar deugd van om zijn kleine meid nog een uurtje extra bij hem te hebben. 

 

File, File tot en met…’t was 7u30 als we vertrokken en 9u15 toen we aankwamen in Jette.


Je had al gans het weekend gevraagd “mag ik mee”, en nu mocht je mee maar waar heen.

 

We stapten uit en daar stonden we voor de grote stenen blok “kinderziekenhuis Jette”.

Lut, de logopediste stond ons op te wachten aan de balie.  Ik moest nog eerst alles regelen voor jou opname en ze kwam efkes bij me staan.  De baliebediende vroeg of ik bij jou zou blijven waarop Lut kordaat antwoordde dat het niet mocht…mijn hart scheurde al op dat moment.

 

Toen werden we begeleid naar jou kamer…een grote kamer in licht crèmekleurige tint geverfd met 4 grote bedden in.  Ik dacht, zo’n groot bed voor mijn klein meisje…dat kan niet.  Je nam plaats op je bedje en bekeek jou fotoboek die we gemaakt hadden…en vertellen dat je deed maar ondertussen waren jou oogjes als een robot die gans de kamer opsloeg op zijn harde schijf.  Terwijl legde ik jou kleertjes in de kast…Kimberly, jou kamergenootje van 11 jaar had mij verteld dat kast nummer 4 voor jou was…Zou ik de kleertjes per setjes leggen of zouden die verpleegsters toch wel een beetje modebewust zijn om alles op een juiste manier te combineren…ik moet ze vertrouwen…zo gewoon in de kast…

 

Jou andere 2 kamergenootjes waren franstalig, dus met jou problematiek niet echt geschikt maar ja, we mogen onze handjes tesamen leggen dat ze het willen proberen in Jette anders wordt het Nijmegen en dat is nog een stuk verder…

 

En toen kwam het moment…Ingrid de psychologe samen met haar assistent kwamen zich voorstellen.  Ik had ondertussen reeds je pantoffeltjes aan gedaan maar jij vond het niet zo’n goed idee omdat je ons duidelijk vertelde met je mimiek dat je er niet zou blijven…jij deed vrij vlug jou mooie pantoffeltjes van Sneeuwwitje terug af en ik moest jou helpen om je kousen op ene juiste manier aan te doen…Schoenen aantrekken ging vliegensvlug.

 

We kregen alle tijd van de psychologe om jou naar de speelzaal te brengen maar we hebben toch wat moeite moeten doen.  In de gang wou je niemands hand mee vastnemen.  Je liep trots als een gieter met je handen op je rug en de uitstraling “niet met mij”.

 

De speelruimte binnengekomen leek alles oninteressant te zijn.  Niets kon je boeien.  Toen dacht Ingrid jou te kunnen overhalen. 

 

“Gaan we de poppetjes eten geven”, “ze hebben waarschijnlijk honger.  Jij wou wel het poppetje uithalen uit het huisje maar daar bleef het bij.  Je zou fruitpap maken en je ging naar het winkeltje om banaan,  appel en appelsien te kopen.  Ingrid speelde daar de winkeljuf…

 

Toen wist jij al hoe laat het was…Ze vroeg om bordjes te plaatsen voor de popjes maar ook voor jullie.  En toen liep het helemaal fout…je wou geen opdrachten meer uitvoeren en je kwam je aanklampen aan mijn broek.

 

De psychologe stelde ons de vraag hoe het afscheid zou verlopen maar zonder woorden zeiden papa en oma hetzelfde als ik…dramatisch.

 

Om je aandacht te trekken kwam ze met een knikkerbaan die geluid maakte.  Je vond het op den duur leuk maar dan…

Mama en papa kunnen hier niet blijven want het is eigenlijk een beetje zoals naar school gaan.  Mama en papa zijn daar ook niet en nu moeten papa en mama terug…wil je nog een zoentje geven…NEEN, een dikke knuffel…NEEN of ga je zwaaien…NEEN.

Dus moest ik maar het hardlabeurwerk starten…ik gaf jou nog een dikke zoen maar jij begon te roepen en te tieren…MAMA,MAMA,MAMA …ik moest weglopen van oma omdat ik zelf kapot was van het afscheid…het ging door merg en been…kleine kapoen wij willen alleen maar het beste voor jou…maar ja, dat begrijp je nu nog niet…

We zijn naar de auto gegaan zonder één woord tegen elkaar te zeggen…

 

’s middags zijn oma en ik naar de cappucino geweest om mosseltjes te eten en daarna naar huis gegaan.  Geen van beiden voelde zich goed en we hebben wijselijk allebei onze ogen de rust gegeven en een uurtje geslapen, want toen was het tijd om achter de zussen naar school te gaan.

 

Thuis komen was stil…geen kapoen die vraagt om een yogout, pudding, botetam met toko…leeg

Papa was vroeg (18u30) kunnen vertrekken van zijn werk zodanig dat we elkaar konden steunen en opvangen…

Zo raar aan tafel…geen placemat voor Femke, geen patatjes …gewoon NIKS

 

Rond 17u had ik al gebeld met de psychologe en ze had mij verteld dat jou agressieve bui slechts een 5-tal minuutjes heeft geduurd.  Je had haar willen slaan maar je liet je al vlug troosten.

’s Namiddags had je het 3uurtje geweigerd…het was een cake…zelf s vastnemen en proeven was sterk boven jou kunnen…het was onmiddellijk een dominante “neen”.

Ze hebben jou de tijd gegeven en na een 10-tal minuutjes heb je een yogourtdrankje gekregen.

Ingrid had je ook uitgelegd deze middag dat je flink tot 14u in je bedje moest blijven en dat heb jij perfect gedaan maar toen je haar zag ben je in haar armen gelopen.

Wat ben jij toch een flinke meid.

Vanavond ga je normaal in een spillenbedje slapen voor jou veiligheid…

Om 20u voelde ik dat je wou slapen en 20u50 keken papa en ik alle twee naar elkaar met de vraag “zou ons meisje al slapen”.

 

Femmie…ik mis je zo…

Ondertussen is het reeds 04u39 en ik ga toch nog een beetje proberen te slapen want ik moet er zijn voor jullie allemaal…Woensdag kom ik zeker, al moest ik mij in 300 bochten moeten wringen…

 

Femmie, ik zie jou graag,

 

mama

08:38 Gepost door t'zeebolleke zelf in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.