29-09-09

Mijmeringen van de tweede dag

Dinsdag 29 september,

 

 

Vannacht heb ik toch nog een beetje kunnen slapen.  Papa liet toe dat ik deze morgen efkes nog wat kon blijven liggen want ik had het bijzonder zwaar gehad.

 

Weeral viel die enorme stilte op de ontbijt tafel…geen placemat, geen kommetje met je papje van boterhammetjes in…geen afgesneden korstjes op het kookeiland…

Wat raar was, was dat papa die blijkbaar ook miste want hij was heel lachwekkend toen hij deze morgen vroeg aan mij…wat vindt je van de korsten van mijn brood…toen vulde hij zelf het antwoord in waarop hij de boterhammetjes van je broer en zussen nam en de korstjes af ging snijden…zo was het net alsof je thuis was.

 

Papa heeft de zusjes gebracht naar school en toen hij terug was hebben we samen opgebeld naar Jette. 

Je hebt vannacht goed geslapen, 1 maal wakker geworden dat je jou fopspeentje kwijt was maar ja…je sliep vlug weer in.

Je had gisteren ook een klein beetje groeimelk gedronken uit een flesje, want het is heel belangrijk zuske dat je vitamientjes binnen hebt hé…

Je moet een grote sterke meid worden.

 

Deze morgen liep het wat minder vlot…toen we belden zat je aan de tafel in de keuken bij de verpleegsters…je vroeg een boterham met choco maar in jou taal…de taal die alleen ons gezinnetje begrijpt en ja…de communicatie was niet duidelijk genoeg…maar nadat papa de tolk gespeeld had gingen ze vlug alles in het werk zetten om het voor jou comfortabel te maken.

Het is voor iedereen zoeken en ondervinden. 

Nu ga je flink jou papje kunnen eten mijn kleine meid en we proberen alles op alles te zetten om vanavond toch bij jou te kunnen zijn…ook al is het maar een kwartier.

We hebben allebei een grote drang om jou eens in onze armen te kunnen nemen en je te overladen met knuffels…in ieder geval, we potten ze al op tot je terug thuis bent. 

Ik zal zien hoe ik her iedereen kan krijgen waar hij moet zijn, Febe naar de dictie, Arieke naar ’t klassiek ballet en broerke bij ons…

We doen zeker ons best, lieve schat…

 

Vandaag ga ik een beetje mijn zinnen verzetten met schilderen en behangen…ik ga efkes gaan shoppen naar verschillende winkels om ideetjes te zien en dan ga ik er in vliegen…eerst mijn praktijkruimte zodanig dat ik het bureau en mijn tafel terug kan plaatsen want ik wil toch vanaf volgende week ook weer terug werken.

 

Ik dacht dit maar…want rrrrinngggg, de bel.

Ann is op bezoek geweest en had een opkikkertje mee, een rijsttaartje.

Efkes een beetje verteld hoe gisteren alles is verlopen.  En nu zit ik hier  met mijn tasje soep (brocolli-kippesoep, recept van oma en superlekker) en een boterhammetje.

 

Ik was het bijna vergeten vertellen kleine meid maar vanavond komen papa en ik op bezoek.  De broer en de zusjes mogen naar Ann om Emiles verjaardag te vieren.  Zij gaat wafels bakken en zij gaat ze dan naar de balletles en dictie brengen.  Daarna komt Iris babysitten en zo kunnen wij je eens komen een beetje gezelschap houden.

 

Schattebout, tot straks

 

Heb net nog een keertje gebeld naar Jette.  Super meid…fantastisch wat je doet.

Deze middag heb je heel flink je bordje gegeten, twas wel nog allemaal gemixt maar toch.  Deze middag is Lut en Karen dan langsgeweest, de logo en de diëtiste en daar heb je jou taakjes omtrent smaken heel goed ook doorstaan.  Je moest likken aan een ballon, een schelleke kaas en nog vele zaken…op smaken ben je niet echt kieskeurig hé…

Voor jou 3uurtje heb je aan 5 stukjes cake moeten likken en dat was eerst angstig maar toch heb je het weer gedaan.  De juf had vijf stukjes cake afgesneden en je moest likken en daarna in de vuilnisbak gooien…proficiat grote meid.

 

Toen had ik ook nog de hoofdverpleegster aan de telefoon.  Die zei dat ik nog enkele zaken moest meebrengen zoals tandpasta, tandenborstel en ik heb haar dan gezegd dat alles in je schuifje zat…dat was nu net de plaats waar ze niet gekeken hadden met als gevolg dat je gisteren ook je tuutje niet hebt gehad.

 

Je bent in slaap gevallen op de schoot van de verpleegster en dan heeft ze jou zo in bedje gelegd…  Je bent gewoon mama’s supermeid…

 

Mega-mindygirl, we komen eraan!

 

 

 

We love you!

mama

22:07 Gepost door t'zeebolleke zelf in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

nacht 1 (van de mama)

Goedenacht, kleinen kapoen…

 

Nu is het bijna 4 uur in de morgen.  Ik kan niet meer slapen want ik had je horen opstaan, hoewel dat totaal niet kan.

Gisteren had ik het heel moeilijk.  ‘s Morgens hadden jou zusjes reeds hun gevoelens geuit.  Febe was opgestaan, geen goeiemorgen, kop omhoog maar in haar hartje ziels ongelukkig omdat jij moest vertrekken.  Arieke wou niets eten want ze wou niet dat Femke wegging.  Net toen ze moesten vertrekken naar Luk begon Febe te wenen. 

 

En toen kwam de sleutel in het slot om de deur dicht te trekken en te vertrekken naar Jette.  Je wou meegaan met mama en oma maar je autostoel zat in papa’s auto waardoor je met hem mee moest.  Maar papa had daar deugd van om zijn kleine meid nog een uurtje extra bij hem te hebben. 

 

File, File tot en met…’t was 7u30 als we vertrokken en 9u15 toen we aankwamen in Jette.


Je had al gans het weekend gevraagd “mag ik mee”, en nu mocht je mee maar waar heen.

 

We stapten uit en daar stonden we voor de grote stenen blok “kinderziekenhuis Jette”.

Lut, de logopediste stond ons op te wachten aan de balie.  Ik moest nog eerst alles regelen voor jou opname en ze kwam efkes bij me staan.  De baliebediende vroeg of ik bij jou zou blijven waarop Lut kordaat antwoordde dat het niet mocht…mijn hart scheurde al op dat moment.

 

Toen werden we begeleid naar jou kamer…een grote kamer in licht crèmekleurige tint geverfd met 4 grote bedden in.  Ik dacht, zo’n groot bed voor mijn klein meisje…dat kan niet.  Je nam plaats op je bedje en bekeek jou fotoboek die we gemaakt hadden…en vertellen dat je deed maar ondertussen waren jou oogjes als een robot die gans de kamer opsloeg op zijn harde schijf.  Terwijl legde ik jou kleertjes in de kast…Kimberly, jou kamergenootje van 11 jaar had mij verteld dat kast nummer 4 voor jou was…Zou ik de kleertjes per setjes leggen of zouden die verpleegsters toch wel een beetje modebewust zijn om alles op een juiste manier te combineren…ik moet ze vertrouwen…zo gewoon in de kast…

 

Jou andere 2 kamergenootjes waren franstalig, dus met jou problematiek niet echt geschikt maar ja, we mogen onze handjes tesamen leggen dat ze het willen proberen in Jette anders wordt het Nijmegen en dat is nog een stuk verder…

 

En toen kwam het moment…Ingrid de psychologe samen met haar assistent kwamen zich voorstellen.  Ik had ondertussen reeds je pantoffeltjes aan gedaan maar jij vond het niet zo’n goed idee omdat je ons duidelijk vertelde met je mimiek dat je er niet zou blijven…jij deed vrij vlug jou mooie pantoffeltjes van Sneeuwwitje terug af en ik moest jou helpen om je kousen op ene juiste manier aan te doen…Schoenen aantrekken ging vliegensvlug.

 

We kregen alle tijd van de psychologe om jou naar de speelzaal te brengen maar we hebben toch wat moeite moeten doen.  In de gang wou je niemands hand mee vastnemen.  Je liep trots als een gieter met je handen op je rug en de uitstraling “niet met mij”.

 

De speelruimte binnengekomen leek alles oninteressant te zijn.  Niets kon je boeien.  Toen dacht Ingrid jou te kunnen overhalen. 

 

“Gaan we de poppetjes eten geven”, “ze hebben waarschijnlijk honger.  Jij wou wel het poppetje uithalen uit het huisje maar daar bleef het bij.  Je zou fruitpap maken en je ging naar het winkeltje om banaan,  appel en appelsien te kopen.  Ingrid speelde daar de winkeljuf…

 

Toen wist jij al hoe laat het was…Ze vroeg om bordjes te plaatsen voor de popjes maar ook voor jullie.  En toen liep het helemaal fout…je wou geen opdrachten meer uitvoeren en je kwam je aanklampen aan mijn broek.

 

De psychologe stelde ons de vraag hoe het afscheid zou verlopen maar zonder woorden zeiden papa en oma hetzelfde als ik…dramatisch.

 

Om je aandacht te trekken kwam ze met een knikkerbaan die geluid maakte.  Je vond het op den duur leuk maar dan…

Mama en papa kunnen hier niet blijven want het is eigenlijk een beetje zoals naar school gaan.  Mama en papa zijn daar ook niet en nu moeten papa en mama terug…wil je nog een zoentje geven…NEEN, een dikke knuffel…NEEN of ga je zwaaien…NEEN.

Dus moest ik maar het hardlabeurwerk starten…ik gaf jou nog een dikke zoen maar jij begon te roepen en te tieren…MAMA,MAMA,MAMA …ik moest weglopen van oma omdat ik zelf kapot was van het afscheid…het ging door merg en been…kleine kapoen wij willen alleen maar het beste voor jou…maar ja, dat begrijp je nu nog niet…

We zijn naar de auto gegaan zonder één woord tegen elkaar te zeggen…

 

’s middags zijn oma en ik naar de cappucino geweest om mosseltjes te eten en daarna naar huis gegaan.  Geen van beiden voelde zich goed en we hebben wijselijk allebei onze ogen de rust gegeven en een uurtje geslapen, want toen was het tijd om achter de zussen naar school te gaan.

 

Thuis komen was stil…geen kapoen die vraagt om een yogout, pudding, botetam met toko…leeg

Papa was vroeg (18u30) kunnen vertrekken van zijn werk zodanig dat we elkaar konden steunen en opvangen…

Zo raar aan tafel…geen placemat voor Femke, geen patatjes …gewoon NIKS

 

Rond 17u had ik al gebeld met de psychologe en ze had mij verteld dat jou agressieve bui slechts een 5-tal minuutjes heeft geduurd.  Je had haar willen slaan maar je liet je al vlug troosten.

’s Namiddags had je het 3uurtje geweigerd…het was een cake…zelf s vastnemen en proeven was sterk boven jou kunnen…het was onmiddellijk een dominante “neen”.

Ze hebben jou de tijd gegeven en na een 10-tal minuutjes heb je een yogourtdrankje gekregen.

Ingrid had je ook uitgelegd deze middag dat je flink tot 14u in je bedje moest blijven en dat heb jij perfect gedaan maar toen je haar zag ben je in haar armen gelopen.

Wat ben jij toch een flinke meid.

Vanavond ga je normaal in een spillenbedje slapen voor jou veiligheid…

Om 20u voelde ik dat je wou slapen en 20u50 keken papa en ik alle twee naar elkaar met de vraag “zou ons meisje al slapen”.

 

Femmie…ik mis je zo…

Ondertussen is het reeds 04u39 en ik ga toch nog een beetje proberen te slapen want ik moet er zijn voor jullie allemaal…Woensdag kom ik zeker, al moest ik mij in 300 bochten moeten wringen…

 

Femmie, ik zie jou graag,

 

mama

08:38 Gepost door t'zeebolleke zelf in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

28-09-09

Dag 1

Het is zover,

 

 

Ons Femmie is binnen in het UZ van Jette. Ze vertrouwde het niet al van de eerste minuut. Toch kon de kleuterleidster/psychologe haar meekrijgen in een rollenspel van winkeltje spelen. Heel profesioneel(?) hebben we dan de speelzaal verlaten. Tranen en agressie alom.

Verbouwereerd zijn we dan maar de terugweg aangevangen. Mama richting huis en de papa naar zijn werk. ik heb een goed gesprek gehad met mijn manager waarvoor ik hem zeer dankbaar ben.

Vanavond deed het raar om thuis te komen terwijl ons zonnetje niet hier was. Blijkbaar heeft ze het goed gedaan in het ziekenhuis voor de rest van de dag.

We missen haar enorm en hopen dat alles rap achter de rug is.

 

DSC02191 (Medium)

 

Ik probeer iedere dag wat te schrijven.

21:04 Gepost door t'zeebolleke zelf in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |